|
Dodelijk Verlangen van Patrick De Bruyn
Eén kus... een nachtmerrie Winnaar Knack Hercule Poirotprijs 2010  Op een dag, nadat ze elkaar jaren niet meer hebben gezien, ontmoet Katelijne haar jeugdvriend George. Ze storten zich in een hartstochtelijk avontuur van blinde passie. Maar uitgerekend dan wordt Katelijne brutaal wakker geschud wanneer ze erachter komt dat haar puberdochter Charlotte – die zich graag Charly laat noemen – op het verkeerde pad is. Om haar dochter voor vervolging te beschermen en haar affaire met George geheim te houden neemt Katelijne haar toevlucht tot leugens en komt in een eindeloze spiraal terecht. Wat volgt is een zenuwslopend schimmenspel van een moeder die haar tienerdochter uit de handen van de politie tracht te houden, en haar dochter die dat zonder het te weten tegenwerkt. Moeder en dochter kunnen elkaar niet vertellen dat ze geheimen hebben ontdekt die de toekomst van het gezin kunnen verwoesten.
‘Ieder mens krijgt in zijn leven maar een paar mooie kansen. Als je ze niet grijpt, zit je, voor je het weet, te lamenteren over hoe het leven had kúnnen zijn.’ Ze staarde naar haar handen voor zich op de tafel. ‘Maar je verwacht natuurlijk niet dat het ooit zover komt.’ ‘Dat gevoel overvalt wel meer vrouwen met sleet op hun relatie en kinderen die pubers worden.’ ‘Dat weet ik niet!’ zei ze scherp. Gwen Brijs zweeg. Ze kon zichzelf wel slaan. ‘Daarbij, ik besefte al langer dat ik altijd voor een ander had geleefd, en ik vroeg me af: is er dan echt geen beter leven voor mij weggelegd?’ Ze keek Gwen Brijs aan: ‘Ik snakte ernaar om mijn leven opnieuw te beginnen.’ ‘Tijd kun je niet inruilen, ook al heb je ’m niet gebruikt.’ ‘Toch had ik een dodelijk verlangen naar meer.’ ‘Een dódelijk verlangen?’ ‘Ja.’ Ze onderdrukte een bitter lachje. ‘Ja. Raar dat ik dat zo zeg, hè… Maar vroeger was het ook gewoon eenvoudiger. De zielen van moordenaars zouden eeuwig krijsen in de hel. Daar kon je mee leven. In afwachting stak je hen hier in de gevangenis, of je gaf hun een sneller ticket naar de hel door ze op te knopen.’ ‘En nu kunnen we hen niet eens achter de tralies houden. Bedoel je dat?’ Als het noodlot toeslaat, blijft Ruth achter met een immens schuldgevoel en de pijn dat ze toch verder moet met haar leven. Ze zoekt een opening naar een nieuw leven, maar vooraf moet ze nog een rekening vereffenen.
ISBN: 9789022323908 Uitgeverij: Manteau Prijs: 21,95 euro
Na een intensief schrijfproces van 2 jaar ligt Dodelijk Verlangen vanaf 10 juni 2010 in de winkel. Patrick De Bruyn wint met Dodelijk verlangen de Knack Hercule Poirotprijs 2010 Vrijdag 18 juni werd de Knack Hercule Poirotprijs uitgereikt in de Brugse Stadsschouwburg in het kader van Poirot in Bruges – Knack Thrillerfestival. Deze prijs wordt jaarlijks uitgereikt door het weekblad Knack aan de beste misdaadroman van het afgelopen literaire seizoen. Winnaar werd Patrick De Bruyn uit Dworp met ‘Dodelijk verlangen’. Patrick was reeds vier keer genomineerd voor de prijs en nu bij de vijfde nominatie is hij de gelukkige winnaar.
Patrick De Bruyn krijgt als prijs, een cheque van 5000 euro en een gegraveerde Montblancpen, uit handen van Nicci Gerard en Sean French, beter bekend als het succesvolle Britse schrijversechtpaar Nicci French.
De jury was onder de indruk van de sterke psychologische thriller ‘Dodelijk verlangen’ omdat hij een verhaal vertelt dat ons allemaal kan overkomen. Het leven van een doodgewoon Vlaams gezin in een anonieme Vlaamse verkaveling ontspoort compleet omdat een overspelige relatie uit de hand loopt, en de dochter ongewild bij een misdrijf betrokken raakt. De Bruyn weeft kundig de verschillende verhaallijnen door elkaar, zorgt voor verrassende wendingen, en stuwt zijn verhaal met veel vaart naar een bloedstollende ontknoping. We hadden een gesprek met Patrick De Bruyn over Dodelijk verlangen en de Hercule Poirotprijs. 
Het boek wordt vertelt uit het standpunt van de vrouwen.
Patrick De Bruyn: “ Ik heb het me zelf weer niet gemakkelijk gemaakt,… ‘ Vermist’ was al geschreven vanuit het standpunt van een weduwe. Wat me toen bevallen is. Maar toch als man heb je het toch nog altijd makkelijker om vanuit het standpunt van een man zelf te schrijven. Maar ik heb het geprobeerd en blijkbaar is het bij een aantal mensen goed bevallen zoals de juryleden van de Hercule Poirotprijs. ”
Het kenmerk van je boeken blijf dat het steeds gaat over gewone mensen.
Patrick De Bruyn: “ Ja, omdat ik vind dat zelf ook nog altijd plezierig om te lezen. Ik heb er ook meer ervaring mee hé. Ik heb geen ervaring met terrorisme of spionage omgeving dus waarom zou ik over dingen schrijven waar ik niets over weet en waar anderen het waarschijnlijk veel beter kunnen doen.”
Sommige scènes zijn zeer visueel en vol actie geschreven, op één bladzijde vijf hoofdstukken waar we bijvoorbeeld een scène in Brussel uit het standpunt van de moeder en de dochter te lezen krijgen.
Patrick De Bruyn: “ Dat is eigenlijk één van de scènes waar ik heel lang heb op gezocht. Omdat je als lezer bij de les moet blijven, je mag als lezer nooit te veel weten en moest ik die scène in twee grote stukken gedaan hebben dan weet je eigenlijk al te veel vanuit één hoofdstuk om in het andere hoofdstuk uit te leggen. Dus dat is inderdaad een van de moeilijke scènes geweest. Mijn uitgever heeft me eigenlijk meteen opgebeld toen hij daar zat met lezen. En gezegd dit is echt heel goed geschreven. Omdat op zeker moment denk je ook dat er een ongeluk gaat gebeuren. En dan krijg je weer dat alternerende verliefde koppel zodanig dat die spanning naar een hoogtepunt gaat.”
Er gebeuren in dit boek en ook in je vroegere werken veel aanrijdingen of bijna aanrijdingen.
Patrick De Bruyn: “ Ja, ik had ooit het boek dat ‘Fille’ heette hé (lacht). Ik ben er eigenlijk ik ga niet zeggen geobsedeerd door maar het is een moordwapen een auto. Terwijl je waarschijnlijk als gewone man of vrouw het heel moeilijk zou hebben om een kalashnikov of pistool te kopen. Dat is al veel moeilijker dan als je met een auto iemand overrijd. Dus ik blijf het een moordwapen vinden. En dat met zowel met voorbedachte raden kan gebruikt worden als elk weekend met niet voorbedachte rade namelijk de weekend ongevallen . Ook in en rond de wagen is toch een plek waar veel doden vallen en waar je eigenlijk niet meer bij stilstaat. En vandaar dat ik vind dat fictie de nieuwe realiteit geworden is. Omdat je in het nieuws de nieuwsitems bijvoorbeeld zo kort geworden zijn. Dat men geen tijd meer heeft om er één of andere emotie bij te voelen. Terwijl er toch per weekend een tien mensen omkomen door ongevallen. Maar als je dat dan op menselijk niveau gaat bekijken heeft dit toch ver strekkende gevolgen voor een mens, een gezin”.
Je hebt over dit boek zoals je eerste boeken terug twee jaar gedaan om het te publiceren.
Patrick De Bruyn: “ Ik wilde iets schrijven over hoe anderen jouw leven beïnvloeden. Terwijl je het niet weet. Terwijl je jezelf graag voorhoudt ik kan mijn eigen leven wel sturen. Maar het zijn uiteindelijk vaak andere mensen die het sturen. Zoals hier ook. En ik parafraseer dat dan. Kijk die ene kus heeft die moord en doodslag opgeleverd. En dus die ene kus heeft repercussie op ongelooflijk veel mensen. Iedereen draagt zo zijn steentje bij in het beïnvloeden van andermans leven. En dat was mijn thema, dat was mijn obsessie, daar hou ik me graag mee bezig om daar dieper op na te denken.
Maar ik moet zeggen ik had voor Libelle in 2008 een zomer vervolg verhaal geschreven en dan heb ik ‘ Indringer’ ook nog herschreven en daardoor was ik toen qua creativiteit wat uitgeput. Want ik had wat personages in gedachte om dat thema uit te werken en ik heb er toen wat te veel van die personages in dat vervolgverhaal gelegd. En als ik dan na Indringer zij oké nu ga ik aan dit boek werken dat toen nog geen titel had. Zat ik wat in de knoop ik kon toch niet dezelfde personages uit het kortverhaal gebruiken. En ik vond niet meteen nieuwe omdat in het kortverhaal ook een moeder dochter relatie aan bod kwam die wat verkeerd liep. En ik wilde dus zeker niet twee keer het zelfde schrijven bij manier van spreken. En dat heeft lang geduurd eer ik nieuwe personages gecreëerd had. Daarbij kwam dat de straffe scènes in dit boek, het misdadig gevolg van die ene kus zit allemaal achteraan in het boek. Dus het gaat crescendo. Terwijl ik merk dat vele mensen graag bij het begin van het boek een moord hebben, met de deur in huis vallen,… Dat kon hier niet en ook omdat het hele normale mensen zijn moest ik ze een body geven. En daardoor kreeg ik bij het schrijven eerst de indruk dat gaat hier niet voorruit. En daarom heb ik zitten zoeken om het boek ook bij de start meer drive te geven, spannend te maken. Zo is de seksscène en daarop volgend de kusscène gekomen waardoor ik het van in het begin spannend kon maken. Want anders zit je met je suspens pas op het einde. En dat bedenken en schrijven heeft veel tijd gevraagd. Het is dus een heel lang denkproces geweest.”
Vorige vrijdag (18/06/2010) bij het Knack evenement ‘In Bruges’ na vijf nominaties de bekroning, ‘Dodelijk verlangen’ wint de Hercule Poirotprijs 2010.
Patrick De Bruyn: “ Het levenswerk (lacht). Ik had gezegd als het nu niet lukt is er alleen nog maar een Livetime Achievment hé (lacht). Maar ik ben heel blij en trots. Het is een erkenning van de jury die eigenlijk quasi altijd dezelfde is gebleven. Waarbij je dan zegt als ze die nominatie elke keer geven maar ze bekronen het dan niet,… ok, maar dat betekent toch dat je een zekere constante kwaliteit aflevert in al die boeken die genomineerd waren. Dat is eigenlijk de boodschap die ik dacht te krijgen van de jury bij die nominaties. Maar ja bij elke uitreiking was er een ander boek dat er meer uitsprong. “
Bij de vierde nominatie zei je ‘ja wat als ik hem ooit win, wat daarna’.
U heeft hem nu gewonnen dus wat nu?
Patrick De Bruyn: “ Ik weet het niet, want nu zal ik die constante kwaliteit moeten behouden. Dat is één. Maar die drang zit er nu niet meer in maar anderzijds terwijl je achter je schrijftafel zit is dat nooit een reden om te schrijven. Ik denk een reden om te schrijven is altijd er een stuk van jezelf inleggen en naar de lezers kijken uiteindelijk. Dus in die zin zeg ik dat ik blij ben dat ik hem heb. Vanaf nu mag dat op mijn boek staan! Dus een erkenning die ik nu eindelijk heb. Maar ik denk niet dat het één of andere manier het verder schrijven van mijn boeken zal beïnvloeden. “
|
