Amulet van Roger H Schoemans

Vlijtingen. De schepbak van een baggerkraan vist een verminkt babylijkje
uit een sloot. Het lijk is  in stukken gesneden, hoofdje en beide armen
ontbreken. 

Het journalistenduo Joosten en Schraepen bijt zich vast in de zaak. Heeft kraanman Jacky Jamart iets met de moord te maken? Hun werk wordt serieus bemoeilijkt door ‘barakkenman’ Jeannot, de
vervaarlijke grootvader van Jacky en beruchte patriarch van het geslacht Jamart. Één na één komen de
vele duistere geheimen van de familie Jamart boven. Verhalen over moorden, achterklap, geld en
hekserij. En dan komt de afkomst van de vermoordde baby aan het licht: een albinojongetje uit
Centraal-Afrika…

ISBN: 978 90 6306 627 7
Uitgeverij: Davidsfonds
Prijs: € 24,95 

Amulet is de achtste actietriller van Roger H. Schoemans met Geo Joosten en Piet Schraepen in de hoofdrol.
Ze raken verstrikt in een kluwen van juridische intriges, sensatiegerichte pers,  verschrikkelijke familiegeheimen en duistere voodoo. De achtergrond van het mooie Haspengouwse landschap staat in bitter contrast met de harde en ironische kijk op mensen en feiten uit de actualiteit.

Vanwaar kwam de inspiratie voor deze thriller 'Amulet'?

Roger H Schoemans: “  Er waren twee prikkels:

In de huis aan huis bladen verschijnen regelmatig kleine advertenties met een foto van het Heilig Hart waar dan bijstaat ‘met dank aan het Heilig Hart voor bewezen diensten,…’. Het is altijd stuntelig geformuleerd.  En dat verschijnt met een grote regelmaat. Dat betekent dus dat er mensen zijn die geloven dat wanneer zij in een krant het Heilig Hart laten drukken dat ze daarmee gunsten  gaan bekomen of gekregen hebben. En dat in 2011, in West-Europa!  Ontwikkelde samenleving, mensen die allemaal toch tot hun 16 jaar naar school geweest zijn, die geloven dat,…

En dan las ik ook een bericht, een verslag van een relletje in Kinshasa dat begonnen was met mensen die protesteerden omdat een heks bij hen in de buurt was komen wonen. En niet zomaar een heks, maar een heks uit Noord-Congo die tovenaar ij deed en een zoontje had. En dat zoontje was haar sterkste medicijn want dat zoontje was een albino.  Die vrouw is gelyncht, het kind vermoord en grote opschudding.

Dan ben ik gaan opzoeken wat die combinatie van heks en albino betekende want ik vond dat zo vreemd. En dan de uitleg gevonden dat albino bij de meeste zwart Afrikanen  gezien wordt als een spookachtig wezen uit de onderwereld. En  dat amuletten je daartegen kunnen beschermen. Daarna ontdekte ik dat in heel Afrika handel gedreven wordt in haartjes, gedroogde vleesrestjes, fragmentjes van albino’s… en dat daar veel geld mee verdient wordt en dat het niet alleen in Afrika gebeurt maar die spullen ook verkocht worden door de Afrikaanse gemeenschap in Europa, Brussel Parijs,…

Het enige wat je dan als schrijver nog nodig hebt is een albino in een sloot in Vlijtingen en we zijn vertrokken hé. “

Roger H Schoemans: “ Het verhaal zit vol met cliché gedachten die mensen over elkaar hebben.  Het vreemde is dat  een aantal personages uit het boek ook gaan leven zoals de clichés dat van hen vereisen. Maar het is een misdaadverhaal. De achtergrond is; vooroordelen, racisme, onbegrip. 

Dat speelt op de achtergrond mee maar het is altijd leuk als je een stevig actueel thema hebt. En daar gaat het in het boek over.”

Het personage van de pater, bejaarde missionaris uit rusthuis van Scheut in Zuun weet in je boek goed het bijgeloof in de 21ste eeuw samen te vatten.

Roger H Schoemans: “ Die pater heeft alles in Congo meegemaakt. Rassenhaat, bijgeloof, de angst die sommige mensen proberen te scheppen om macht te verwerven. Dat heeft hij meegemaakt in Afrika als missionaris van Scheut en nu is  hij oud en zit hij in een rusthuis. En op straat maakt hij dit hier nu ook mee. En zegt hij ‘ze zijn geen haar beter,… wijze woorden.”

Roger H Schoemans: “   Ik vond het prachtig dat ik een zeer exotisch onderwerp; Afrika, heksenrij, tovenarij, albino dat ik dat naadloos naar Vlijtingen kon brengen.

In ons deel van de wereld zijn we overal tegelijk. Kijk naar televisie en de hele dag door krijg je referenties naar zaken die heel ver van ons gebeuren,  en die we toch erkennen. Soms groot, soms een klein beetje belang voor ons hebben. Of die ons aanspreken en treffen.  Heel de wereld komt op deze plek binnen en heeft belang voor ons. En terwijl dat gebeurt vinden wij dat heel de wereld kan ontploffen, dat we er niets mee te maken hebben, dat we er niet moeten over zagen maar dat we de deur moeten toedoen. En dan bedoel daarmee niet fysiek de deur toedoen , het gaat niet over  asiel beleid maar om een proces in ons hoofd dat we ons afsluiten om die buitenwereld niet binnen te laten. En die komt naar Vlijtingen. Dat ik dat op deze manier in dit boek  heb kunnen vertellen. Zonder te preken, de mensen lastig te vallen. 

Want er is er maar een die in mijn boek preekt en die is dement of toch op de rand van dat is de oude pater. En in zijn dementie zegt hij verstandelijke dingen.  En getuigd hij van grote mensen kennis, maar hij is dement. Is dat niet leuk ons de les laten spellen door demente mensen. Maar pas maar op voor de demografische ontwikkeling als dat zo doorgaat dan worden de wijze van morgen de demente van vandaag.”

Je thriller reeks  gaat niet over de pers als verhaal maar door je hoofdpersonages  een fotograaf en een journalist neem je in al je Joosten boeken ook de pers wat op de korrel, hoe de evolutie in de perswereld is.

Roger H Schoemans: “ Ja, ik doe dat sinds enkele  verhalen van Joosten en Schraepen doelbewust meer.  Want het wordt steeds duidelijker dat Joosten tot een uitstervend ras behoort. Een streeknieuws fotograaf die zich moet beperken tot het streeknieuws , fotograferen,… die verdient ‘het zout op zijn patatten’ niet meer. Hij lost dat wel op door nu ook stukjes te schrijven naast zijn foto’s. Hij kan dat niet goed, maar het is goed genoeg en het kost niet veel  aan zijn redactie.  En tegenwoordig moet hij niet alleen foto’s maken hij moet ook filmpjes maken voor de website van de krant. 

Schraepen als schrijver, journalist wordt  in elk boek een beetje harder onder druk gezet om harder, scherper, sensationeler uit de hoek te komen. Waar hij moeite mee heeft, hij is een man die schrijft over feiten en het  nieuws wil schrijven aan de hand van echt serieuze door hem zelf vastgestelde feiten. En dat lukt niet altijd, maar dat lossen ze dan op in Brussel door een paar zaken anders te formuleren. Niet zoals het is maar zoals het hoort of goed zou kunnen zijn. Dat kan ik in mijn boeken allemaal weergeven doordat ik net met die twee centrale figuren werk. “ 

Krijg je daar soms reactie op van mensen uit de mediawereld?

Roger H Schoemans: “ Ja, ja, reacties die me eigenlijk heel veel plezier doen.  Omdat de reacties van de mensen uit het beroep  langs de ene kant zijn van,’ je beschrijft  eigenlijk heel goed, bijna op een karikaturale manier wat mensen op het terrein nu meemaken zowel bij  schrijvende journalist Schraepen als fotograaf Joosten.  En die mensen maken in de realiteit mee wat jij beschrijft’

 En dat maakt hen bang voor de toekomst. Want dit is een evolutie die nog maar aan het begin staat. 

Uit het management in de krantenwereld  heb ik ook een paar reacties gehad. Van hoofdredacteurs, directeurs van redacties enzo,…  Eén van hen heeft gezegd; ‘ Het is zo goed getypeerd dat ik het bijna niet kan geloven. Het heeft mijn visie op het werk van die mensen, de streekjournalisten, doen veranderen’. Een tweede reactie vanuit het management ; ‘Het is geniaal, je schrijft precies wat ik denk over die mensen die aan regio berichtgeving doen.  Mensen die zich met de feiten bezig houden, die correct en precies willen werken. Die zelf nog op zoek gaan naar nieuws. Die wanneer ze nieuws horen , zelf die reportage, dat verslag ontwikkelen’.  

En niet zoals op een grote redactie waar dat gebeurt door een hele structuur die de mensen begeleid. Nee, de journalist die er nog helemaal alleen voor staat is de streeknieuws journalist.  “

Roger Henri Schoemans was van 1950 tot 1960 reporter bij Zondagkrant.
In 1968 werd hij eindredacteur van Het Nieuwsblad, daarna hoofdredacteur van De Gentenaar. 

Roger H Schoemans zijn vorige thriller 'Bastille' was een van de  vijf genomineerden voor de Hercule Poirot Prijs 2011.