"De een zijn dood - Het leven van een begrafenisondernemer"
van Benny Baudewyns (Dilbeek) De avonturen van een begrafenisondernemer
4.10 u. De telefoon gaat. De begrafenisondernemer wordt uit zijn bed gebeld. De politie. Hij moet een lijk ophalen dat er al een tijdje ligt. Aan de stank te oordelen, tenminste. De een zijn dood... is geen opsomming van schrijnende en hartverscheurende taferelen, het biedt een kijkje achter de schermen van een merkwaardig en intrigerend beroep.
Als een echte thrillerschrijver neemt Benny Baudewyns de lezer mee op zijn tocht, van het opbergen van het lijk tot de uitvaartplechtigheid. Samengebald in een avontuur van een paar dagen, met tot slot een spannende tocht met een lijk naar Italië. Ondertussen komen de vele facetten van het beroep van begrafenisondernemer aan de orde, de stressmomenten maar ook de soms ongewild komische situaties, en de sterke verhalen aan de toog met collega's. Daarbij houdt de auteur steeds het respect voor de nabestaanden en hun recht op privacy in het oog. Met de ernst van een lijkbidder vertelt Baudewyns wat een begrafenisondernemer allemaal moet doen en wat hij allemaal meemaakt. Zijn droge pen zorgt ervoor dat je de hele tijd klaarzit om in de lach te schieten. Soms is het pure Kafka. En Magritte en België, mensen toch, wat is België een geweldig land. Hier is alles mogelijk en voor wat onmogelijk is, wordt een oplossing gevonden. Heerlijk aan dit boek is dat je moet lachen bij paragrafen waar je dat helemaal niet verwacht:
"Hier in Brussel telt maar een ding: het zaakje moet zo snel mogelijk achter de rug zijn. Daarom geeft het niet dat je er soms al om 9 uur aan begint, of dat de dienst in de namiddag plaatsvindt. Soms heb ik meer diensten in de namiddag dan 's morgens. De reden? De familie kan op deze vrije dag lekker uitslapen. Nog een punt hier in Brussel: zeker geen dienst op een zaterdag, want dan verliezen de familieleden de vrije dag die officieel door de werkgever wordt toegekend." Een begrafenisondernemer krijgt het soms zwaar te verduren. Hij mag opdraaien voor dingen waar hij helemaal niet aan kan doen.
"Ooit verloor ik een duur bloemstuk op een drukke weg. Omdat we met een slakkengangetje reden (om de bloemen te beschermen) stoof een grote vrachtwagen ons voorbij. De wervelwind die hij veroorzaakte kreeg het bloemstuk in zijn greep en wierp het op. Het kwam los van de haak en smakte tegen het wegdek.
Net op dat moment kwam een tweede vrachtwagen aan. Ik heb nooit geweten dat rozen uit zoveel bloemblaadjes bestonden. Ze dwarrelden in het rond alsof het carnaval was. Van het bloemstuk bleef geen bloem over. De familie had weinig begrip voor het ongeluk. Ik mocht de kosten vergoeden." Een verhaal van het echte leven?
Het is een beetje 'het leven zoals het is', mijn avonturen die ik meegemaakt heb als begrafenisondernemer. Ik heb in de jaren 80 een 10tal jaar een zaak gehad in Brussel,…
Het is dus zo dat die situatie in Brussel een beetje door de mentaliteit van de grootstad dat er nogal eens tijdens uitvaarten nogal "leuke dingen" gebeuren, alleé leuk tussen aanhalingstekens! En ik wou die aan de mensen vertellen. Om een voorbeeld te geven ik heb het ooit meegemaakt dat een familie een limousine bestelde om tijdens de uitvaart de lijkwagen te kunnen volgen. Nu waren dat mensen die in een heel volkse buurt woonden, het was een vrij eenvoudige begrafenis. Het was een beetje vreemd dat die mensen een limousine nodig hadden omdat dat eerder gebeurt in het hoge segment. Maar goed ik bestel een limousine en wij staan met de lijkwagen aan de kerk te wachten. De pastoor is er, de vrienden waren er maar de familie was er niet. Die komen 10 minuten later toe met die limousine en die chauffeur komt onmiddellijk naar me toe en zegt luister het is absoluut niet mijn schuld dat wij te laat zijn. Die mensen hadden nog nooit in zo'n Amerikaanse slee gezeten, die vonden dat super cool en die hebben mij een hele omweg laten maken want die konden er niet genoeg van krijgen.
Kijk dat zijn dingen die kan je niet uitvinden die heb ik echt meegemaakt en zo'n zaken wou ik vertellen. Ook aan die roze lijkwagen die op de cover staat hangt een verhaal vast. Die was van een kunstenaar en een vriend van hem wilde daar persé in begraven worden. Klant is koning, we hebben er dus mee gereden maar alledaags was het allerminst .
Heb je geen schrik dat mensen hun verhaal gaan herkennen?
Neen, ik heb bewust verhalen uit de jaren 80 genomen ( 1982 tot 1992) , toch al zo'n 15 jaar geleden. Ik heb natuurlijk geen namen genoemd.Ik heb ook geen plaatsen genoemd, ik spreek steeds van Brussel als zijnde de grote agglomeratie. Ik denk niet dat iemand zich zal aangevallen voelen. Ik heb opzettelijk geen verhalen gebruikt uit mijn onderneming in Dilbeek.
Uitgeverij: The House of Books
ISBN: 9789044319798
Prijs: 14.90 euro |
