Bart De Leeuw - Dagen op de Afdeling Afdrukken E-mail
Woensdag 15 Juli 2009 19:32

Bart De Leeuw uit Dilbeek Schreef " Dagen op de Afdeling ".

bart de leeuw _ dagen op de afdeling

Dagen op de Afdeling is een semiautobiografische roman over de tijd dat Bart De Leeuw opgenomen was in een psychiatrisch instituut. Het gaat over hemzelf, over de andere ‘proefkonijnen’, over de dokters, over wat er gebeurde en wat er verkeerd liep.

Als de auteur twee jaar later moet afkicken van ‘Dosis 4’ naar ‘Dosis 3’, wordt hij helemaal gek en besluit hij wraak te nemen. Het geheel is een aanklacht tegen plaatsen als ‘de Afdeling’ en laat zien dat ze problemen vervangen door er grotere aan te maken.

ISBN : 978-90-8834-944-7
Uitgeverij: www.boekscout.nl 
Prijs: 18,95 euro 


Een stukje uit het boek:
Even daarna zette ik me neer in de zetel en besefte ik hoe ik langzaam de controle begon te verliezen, weer begon te worden als vroeger. Hulpeloos vanbuiten, maar vanbinnen vol onvervulde wraakgevoelens. Ik dacht weer aan de scherven van de spiegel in de badkamer. Aan hoe de leerlingen van het tweede en het vijfde middelbaar me gezegd hadden dat ik enkel de wereld zou kunnen helpen door zelfmoord te plegen. Hadden ze gelijk gehad? Toen hoorde ik de stem weer, die mij probeerde te kalmeren. Maar ik was kwaad op de stem, die had gelogen tegen mij. Ik begaf me de hal in, haalde een van de exemplaren uit mijn verzameling stokken en sloeg de badkamer tot moes. Maar de stem kwam niet van daar, ze kwam uit mijn slaapkamer. Dus ik ging mijn slaapkamer binnen. Ja hoor, de stem kwam daar vandaan, maar van waar precies wist ik niet. Ik lette niet op de woorden. Ik was te boos. Het waren leugens geweest. Alleen maar leugens! Ik keek in de kasten en haalde alle kleren eruit. De stem was luider geworden maar nu alweer stiller, dus draaide ik me om en scheurde de filmposters van de muren. Maar de stem bleef aanwezig. Ik gooide de boeken van het rek, even later de films. Toen brak ik alles met de stok (die nu dienst deed als knuppel) en zakte in mekaar. De stem wou maar niet weggaan. Ik liet de knuppel uit mijn handen vallen en greep naar mijn hoofd, terwijl ik begon te schreeuwen. Geen woorden maar klanken. En dan wist ik het. De stem zat onder mijn bed.