|
Jos Pierreux - Ondertussen in Lippensville |
 |
 |
|
Woensdag 08 April 2009 05:12 |
|
Jos Pierreux uit Pepingen schreef " Ondertussen in Lippensville".
 Andermaal een onderzoek van Luk Borré, de niet altijd even sympathieke Knokse speurder
In de badplaats Knokke-Heist is een serieverkrachter aan het werk die genadeloos toeslaat, zonder sporen na te laten. Het hele land bijt zijn tanden stuk op de sadistische moordenaar, en om die te pakken, wordt door de Knokse brigade een val opgezet. Iemand bekent, maar is de verkrachter wel het monster voor wie hij zich uitgeeft? De speurders Mariëtte en Borré komen op een bijzonder onaangename manier achter de waarheid.
En omdat de Royal Football Club over een prachtige infrastructuur beschikt, komen de profs van Standard Luik het voetbalseizoen aan de Belgische kust voorbereiden. We hadden een gesprek met Jos Pierreux uit Pepingen.
Wat me opviel in “ondertussen in Lippensville” is dat je schrijf en verhaalstijl wat veranderd zijn.
Leuk dat je het opmerkt,...
Een reeks moet evolueren, een beetje harder, sneller en een keer uit Knokke weg.
Ik heb het boek geschreven met in het achterhoofd zowat de hele problematiek van de splitsing Brussel-Halle-Vilvoorde. En de problematiek Vlaanderen Wallonië. Ik woon hier op de taalgrens (Pepingen) en Knokke is dan zowat het laatste stukje België waar ook nog overal Belgische vlaggen uithangen. En ik wou daarover iets kwijt in het boek omdat we ons als Vlaming snel superieur vinden dan Walen. En als we het vanuit ons standpunt bekijken dikwijls met reden maar ik wou het op een bepaald moment in het boek toch eens uitleggen als Borré toekomt in Luik dat het daar een allucinante stad is. Toch in de buurt waar Luc Borré zit. Ik heb me gebaseerd op de regio waar Stacy en Nathalie waren. Er is daar heel veel misdaad, heel veel verpaupering. Ik heb daar inlichtingen opgenomen in Luik en ik heb zelf de helft moeten schrappen van wat die mannen allemaal meemaken. De cijfers die in het boek staan zoals over de werkloosheid zijn de echte cijfers en die zijn hallucinant. Maar wat zeggen de Walen dan; ja maar die mensen in Knokke met al hun geld hoe zijn ze er aan gekomen?
Hierover heeft de realiteit mijn boek weer ingehaald want met de crisis die er nu is, is gebleken dat die bankdirecteurs en die CEO’s waar wij zo naar opkeken in feite witte boordcriminelen zijn. En dat wou ik in het boek toch eens laten aan bod komen.
Je hebt het in je boek ook over de nieuwe armen. Geen geld voor eten maar wel GSM en internet.
Ja dat is zo. Ik merk dat in mijn eigen zaak ook. Mensen die aan het OCMW staan of die je niet kunnen betalen maar dan wel over hun verre reis vertellen. Dat je dan zegt hoe is het in godsnaam mogelijk. En we zullen daar zeer snel iets moeten aan doen. Het is eigenlijk al te laat.
Het is een soort van structurele armoede, dat is een armoede van ouder op kind.
We groeien in ijltempo uit elkaar van arm en rijk.
Het is de eerste keer dat ik erover schrijf in een boek. Dat we naar een nieuw soort racisme gaan. Het racisme van het geld.
In het nieuwe boek zitten zeer veel verhaallijnen.
Ja, ja er zijn er zelf een paar met mij aan de loop gegaan. Het was oorspronkelijk niet het plan. Het was wel de bedoeling om een vrij lijvig boek te schrijven. En ik wou dan toch een deel van de misdaad doen vertrekken in Knokke. Die verkrachting ging dan mee naar Luik. Maar dan wou ik toch wat extra laten gebeuren in Luik en tegelijkertijd in Knokke.
Door de twee locaties gaf het me als het ware een ‘frisse wind’ om zaken eens wat anders te brengen. Ik ben van zin om dat in de toekomst nog te gebruiken.
Want zoals nu dat Borré in Luik is is hij vrij van Mangels, weg van zijn vriendin wat hem doet nadenken over de liefde.
Ik wou op een wat andere manier schrijven. Meer cru , sec, strakker, harder een beetje minder Vlaams ook. Minder belerend.
In ‘Ondertussen in Lippensville’ zit misschien wat minder humor in. Ik heb geprobeerd een beter evenwicht te maken tussen humor en horror. Om er toch wat de donkere kant in te krijgen.
Het ritme zit vrij strak met een goede epiloog, het valt allemaal mooi neer.
Het boek heeft een totaal andere cover dan we gewoon zijn. Maar wel aangepast aan het verhaal.
We konden deze keer geen kunstwerk gebruiken want dat zou niet passen met de inhoud van het boek. Ook de cover is wat harder. De verpaupering is er op te zien.
Ik heb vernomen dat je eerste boek vertaald wordt naar het Frans.
Ik ben daar voor twee zaken heel tevreden over. Ten eerste daar de verhalen zich in Knokke afspelen zal er zeker ook bij de Franstalige interesse voor zijn en ik ben daar eerlijk in dat zal de verkoop ten goede komen. En ten tweede ik vind van mezelf dat ik vrij Frans schrijf. Ik merk dat ook aan de twee vertaalsters van mijn boek. Die schijnen daar zeer veel plezier aan te beleven. Daar zij meestal Nederlanders vertalen en die schrijven vrij sec. Terwijl mijn manier van schrijven veel uitgebreider is. Ik merk dat ze er echt hun werk van maken.
Ik heb er altijd van gedroomd vertaald te worden in het Frans en nu gaat het gebeuren,… We zullen wel zien hé.
ISBN: 9789089240361
Uitgeverij: Houtekiet
Prijs: 22,50 euro |