Laatste halte: Lippensville van Jos Pierreux

 Wie heeft Monique Van Wens aangerand?
 En waar is Luk Borré? '

Meeuwen vormen vinkjes boven appartementscomplexen als gesloten oesters. Met al hun luiken dicht, ademen de gebouwen afwezigheid, blindheid. Mensen betalen fortuinen voor vastgoed waar ze zelden komen. Verhuren? Hun drol is te bekakt om in een toiletpot te vallen waarin een ander gescheten heeft.’ Wanneer na een poging tot verkrachting de schuldige meteen opgepakt wordt, lijkt de badstad Knokke-Heist opnieuw in te dommelen. Maar wie is deze man, die de tanden stijf op elkaar houdt en geen papieren op zak heeft? De verdachte heeft weliswaar de schijn tegen, maar zijn er ook sluitende bewijzen tegen hem? De zoektocht naar zijn identiteit leidt de speurders naar Engeland. Terwijl er volop gespeculeerd wordt over de langdurige afwezigheid van topspeurder Luk Borré, raakt een andere politieman steeds dichter bij de zaak betrokken. En wie te dicht bij het vuur komt, kan zich branden. Eén fout kan fataal zijn, voor zijn baan of voor zijn leven.

 We hadden een gesprek met Jos Pierreux  in Halle.

In je nieuwe boek komt het hoofdpersonage uit de reeks, namelijk  Luc Borré niet echt voor in het verhaal.

Jos Pierreux: “ Nee, maar hij hangt er wel boven als een soort schaduw. Ik vond dat een leuk idee om eens een boek te schrijven over iemand die zelf niet in het boek voorkomt want in dit verhaal was Luc Borré feitelijk niet nodig. Op zich komt er hier zelf geen misdaad in voor. Eigenlijk weet je heel het verhaal dat wat je leest er niet is. En ik hoefde daarom er Borré niet in te passen.  Dat geeft de andere karakters ook de mogelijkheid om daar reacties op te geven zoals waar is Borré, wat gebeurt er met hem, waar is hij naar toe,…  Dat zorgt ook om een luchtigere toon aan te slaan want anders is het boek nogal zwaar van inhoud vind ik. Het was een evenwichts oefening.”

In het begin moet je als trouwe lezer even een klik maken voor de manier van schrijven.

Jos Pierreux: “ Ja,…Het gaat over een vermeende verkrachtingszaak. En in de eerste hoofdstukken  zien we wie die verkrachting pleegt en dat was de moeilijkheid natuurlijk om dat vlot in het boek te krijgen. Want ik was bang toen ik het boek schreef dat geoefende lezers na zo’n 60 paginas zouden zeggen:  ‘kijk ik zie helemaal hoe het in elkaar zit’. Daarom moest ik echt ook dat standpunt niet van de dader maar als lezende ‘kijker’ vertellen wat wij zagen. Zodanig dat het volledige boek er ook kan over gaan van hebben wij onze ogen wel gelooft? Wat wij gezien hebben is dat ook echt gebeurt?”

De vrouwelijke personages krijgen dit boek een voorname rol?

Jos Pierreux: “ Ja, omdat ik dit boek toch een beetje geschreven heb met de idee van ‘de nieuwe man’. Wat willen feitelijk vrouwen eigenlijk van hun man,… 

Vrouwen willen dat de mannen voor alles klaar staan, zacht zijn, lief zijn en al wat je maar kan denken.  Maar ik denk dat dit voor de vrouwen ook moeilijk is. 

Het gaat er in feite om dat een vrouw veel kan veel meer vragen aan een man, ook veel meer krijgt, soms teveel voor wat zij vraagt. En dat soort van dualiteit tussen man en vrouw, hoe houden we nog een koppel bij elkaar is niet meteen het thema voor een misdaadroman (lacht)  maar dat zit er toch wel achter. En wie dat dit niet wil lezen of er zich geen zorgen over maakt die leest maar gewoon het verhaal  als een  misdaad roman.”

Met dit verhaal trekken we ook uit Knokke naar het Buitenland, naar Engeland?

Jos Pierreux: “ Door de eenvoud van het verhaal moest er ook wat actie gezocht worden hé.  Ik vond dat een leuk idee om eens te vliegen er op uit te trekken  ook om het contrast met Knokke te leggen. 

En ook in dit boek, ik noem ze de typische ‘Pierreuxkes’ , zet je de mensen aan het denken .
Met fragmenten zoals: ‘ Mensen leven als mieren op een hoop, er komen er steeds bij. Maar de sociale controle vermindert’. Je kan midden die mierenhoop als een kluizenaar wonen – anoniem, onopgemerkt.’

Jos Pierreux: “  Dat zijn zaken waar ik zelf zeer sterk mee bezig ben.  En ik vind dat een misdaadroman daar uiterst geschikt voor is om dat te brengen. In Vlaanderen wordt dat misschien iets minder gedaan In de Noorse landen wordt dit meer gedaan, zo een beetje beschouwend. Ik probeer daar een beetje een brug tussen te slaan.

Want dit is toch al  een boek die tussen een misdaadroman en een gewone roman staat.  Dat mag iets moeilijker zijn ja.”

Dit is het 9de Borré boek nummer 10 komt er in 2013 aan?

Jos Pierreux: “  Ja terug een ‘echt’  onderzoek van Luc Borré! Ik ben het nu aan het schrijven en het is feitelijk een politiek boek over de Europese gemeenschap. Omdat ik vond dat het hoog tijd was om mij daar eens in te verdiepen. En ik moet zeggen hoe meer ik er mij in verdiep, hoe grijzer ik wordt. “

Ondertussen ben je gestopt met je bouwmaterialen zaak in Pepingen en woon je nu in Halle en Knokke, schrijf je nu nog steeds ‘s morgens heel vroeg of is dat verandert?

Jos Pierreux (55 jaar): “  Nu schrijf ik als een echte auteur (lacht)! Ik sta op en begin te schrijven wanneer ik zin heb.  Zo van half voormiddag tot half namiddag.  Ik probeer toch vier à vijf uur te schrijven.  Maar ik neem wel ook af en toe een dag vrijaf hoor.  Maar ik probeer dus wel elke dag te oefenen, het is nu een andere manier van schrijven.  Ik heb nu de tijd om dieper te gaan, waar je vroeger gemakkelijkheidshalve over iets minder ging vertellen kan ik het nu gemakkelijker gaan opzoeken, heb ik meer tijd om het subtieler te verwoorden. Ik hoop dus dat het beter wordt. Dat door de extra tijd die ik nu heb mijn schrijven nog verbetert. De toekomst zal het uitwijzen.”

Je hebt recent zoals enkele schrijvers je voor deden een Witse boek geschreven. ('Witse, Een been om aan te kluiven' )

Jos Pierreux: “  Dat is me in 2010 gevraagd geweest op de boekenbeurs. Het heeft trouwens mee de beslissing om te stoppen met mijn bedrijf in bouwmaterialen versneld. Omdat ik daarvoor dacht, ik kan dat later wel eens doen maar zo werkt het natuurlijk niet. En ik vond het wel heel leuk om het te doen. Want eerlijkheidshalve vond ik het jammer dat ze het me niet eerder gevraagd hadden.  Omdat ik van Halle ben , ik ben er geboren, altijd geleefd,.. En ja ik wou aan Witse wel eens een persoonlijk cachet aan geven. 

ISBN: 9789089242051 
Uitgeverij: Houtekiet 
Prijs: 19,95