"Fataal" Van Roger H. Schoemans (Beersel)

Vermist: Sofie, 9 jaar, blond haar Op het moment van de verdwijning droeg het meisje blauwe rubberlaarsjes, een glimmende gele regenjas en een rood gebreid mutsje. Terwijl de politie met man en macht zoekt naar het verdwenen meisje, heeft Hec de pest in. Hij heeft een hekel aan school, zeker nu de directeur overweegt om Hec de deur te wijzen. Hij reageert zijn woede af op een witte zak in het kanaal. De zak barst open en er komt een arm uit. Een dode vinger wijst recht naar Hecs hart. Wie is de dode in de zak? Is het de kleine Sofie? Wie is de moordenaar? Is het de buurman, die Hec met treintjes laat spelen en geduldig naar zijn verhalen luistert? En waarom wil niemand Hec geloven?

Hoe is dit boek ontstaan?

Dat verhaal heb ik geschreven omdat ik, en ik ben niet de enige razend wordt om dat over beschermende gedoe,… Op elke hoek elke kant zien de mensen pedofielen.
Als je als grootvader een kind in je armen neemt wordt je al scheef bekeken.
Want elke avond in het nieuws en in fictie wordt het er in gehamerd dat er gevaar loert achter elke hoek, iedereen die een regenjas aanheeft is een pedofiel. Een kerel die rondloopt met een leren jekker kan een drugsdealer zijn. WAANZIN!

En die waanzin leidt tot wat er in het boek "Fataal" gebeurt.

De man die in het oog van Jan modaal het profiel heeft dat men aan een pedofiel toekent, gewoon omdat hij dat profiel heeft wordt meteen aangepakt terwijl de echte dader die zien ze niet. En het is omdat een snotneus zoals Hec, ondanks de angsten zo nieuwsgierig is dat het naar boven komt.

En ik heb ook gebruik gemaakt van het feit wat zo dikwijls gebeurt: de onwil om kinderen te geloven.

U schreef Knapenmelk en Fataal quasi gelijktijdig.

Ik vond het leuk om beide boeken bijna gelijktijdig te schrijven. Eén voor kinderen één voor volwassenen. Het gaat allebei over vooroordelen, misverstanden aan de lopende band. Het ene op het niveau van kinderen het andere op het niveau van volwassene.
Voor mezelf vind ik dat heel moeilijk op het niveau van kinderen. En bij een thriller verwacht je toch steeds dat er een misdaad is en dat er een slachtoffer, een buitenstaander is die dat oplost of aan meehelpt om het op te lossen. Maar in een jeugdroman moet dat slachtoffer die meehelpt aan het oplossen dat moet een kind zijn. Maar kinderen zijn zo beperkt in hun beweging in hun mogelijkheden. Dat maakt het beestachtig moeilijk en heel héél leuk om te schrijven.

De kinderlijke nieuwsgierigheid van Hec laat hem toe van dingen te zien, te ontdekken,... waar een volwassene niet zou naar gekeken hebben.

Ik vermoed dat kinderen hier wat gaan van opsteken.

Ik heb het aan enkele kinderen laten lezen zelfs aan enkele jongere kinderen dan de doelgroep. Ja,ja bij hen blijven twee dingen hangen:
- Het onzinnige van die irrationele angst bij de volwassene; denken die mensen dan niet na voor ze iets zeggen?
- En die Hec wauw wat die durft, zo een varken in school en die stoute zaken die hij uithaalt die weten ze nog precies.
En wat altijd terugkomt is het beeld van de vinger in de plastieken zak.