Roger H Schoemans: “ Het idee van het boek is puur toevallig  geboren door prijzen van enkele recent verkochte schilderijen die ik op het internet ben tegen gekomen. Ik schrok van hoeveel ervoor betaald werd voor schilderijen van mensen die voor mij relatief onbekend waren. Dan heb ik me afgevraagd bij wie bevinden zich deze schilderijen, wie zijn daar de eigenaars van? En met hier en daar is rond te vragen heb ik ontdekt dat dit in nogal wat Vlaamse huiskamers die schilderijen hangen. Die men ooit gekregen heeft of gekocht heeft in de tijd dat ze nog goedkoop waren. Dat hangt er nu aan de muur en dat is in mijn ogen een soort ‘kermis schilderijtje’ dingen die je vroeger won op de kermis. En nu blijkt dat die schilderijtjes veel geld waard zijn.

En vanaf dat iets veel geld waard is heb je mensen die daar begerig naar zijn, liefst tegen een zo laag mogelijke prijs. Dan hoor je verhalen van mensen die rondlopen in Vlaanderen en die eigenlijk niets anders doen dan zoeken naar erfenissen waar zulke spullen tussen zitten. Wanneer ze vanuit hun standpunt geluk hebben kunnen ze het daarna in hun circuit verkopen voor veel geld. 

Dus heb ik een bejaarde boeren dame verzonnen voor het boek die ooit twee kermisschilderijtjes gekregen had van haar toenmalige werkgever. En iemand die probeert om deze schilderijtjes te bemachtigen. Dan moet je ook vertellen wie die mensen zijn, soms kunst kenners of mensen uit de openbare kunst sector,… En uiteindelijk is daar een thriller uit gekomen. Waar een bejaarde dame in dood gepest wordt.”

De moderne kunst krijgt ook weer een veeg uit de pan.

Roger H Schoemans: “ Moderne kunst krijgt bij Joosten en Schraepen altijd een veeg uit de pan! Omdat bij de hoofdpersonages van mijn reeks voor hen bij kunst er altijd vakmanschap bij komt kijken. Ik bedoel een goed verhaal vertellen over een boomstronk die ergens staat waar met een bijl in geslagen werd, dat is leuk maar dat maakt van die boomstronk geen kunst.  Dat soort van moderne kunst waar  ‘het concept’ belangrijker is dan het voorwerp zelf, dat krijgt een serieuze veeg uit de pan! “

De drie oude dames die lid zijn van genootschappen, dat is een uitstervende soort.

Roger H Schoemans: “ Ik weet niet of het jammer is dat die uitsterven of dat die genootschappen moeten blijven bestaan. Het zijn oude dames die zich vast klampen aan dingen die hen ingeprent zijn in het verleden. Dat is hun houvast. Ze leven ervoor om bedevaarten te organiseren, gezellige uitstapjes en aan de andere kant zitten zij toch te wachten op een mirakel dat uit de hemel komt. Dat is toch leuk. Ik voel me nog altijd of ik bezig was met een vreemde volkstam te beschrijven.  Het komt uit een andere tijd een andere wereld. Ik probeer me tijdens het schrijven dan in te leven hoe die destijds en nu nog voor sommigen geleefd hebben. Dat was een uitdaging en dat vond ik leuk. “

 

Anna, van het wit-geel kruis is voor velen de enige met wie ze nog binding hebben.

Roger H Schoemans: “ Zij begrijpt de mensen en raakt er emotioneel bij betrokken. Ik heb hiervoor geen levend model gebruikt maar ik denk als je dat soort werk doet die kan dat niet doen zonder die band te hebben.  Ik denk als je die mensen dag dagelijks verzorgd, ook mensen die bijna aan hun einde zijn,  dat je dat ’s avonds niet zomaar wegschuift. Dat blijft bij u denk ik.

En in het boek is het de boosheid van Anna die het verhaal op gang brengt. Want uiteindelijk wat is er banaler als een zeer oude vrouw dood gaat ,… en dat gebeurt . En de dokter die langs komt ziet massa problemen op zich afkomen als hij niet schrijft dat het een natuurlijke doodsoorzaak is.  

Maar Anna heeft die emotionele band, waardoor ze kwaad wordt. Want voor haar is het geen natuurlijke dood . Dat geeft een mooi verhaal! En spijtig genoeg zeer realistisch.”

De verschillende ‘soorten’ politie komen weer aan bod.

Roger H Schoemans: “ Ik maak het de politie in het boek niet gemakkelijk hé. De verpleegster zegt dat er een moord gepleegd is . Maar er is geen lijk meer er zijn geen getuigen,… er is een dokters attest dat het een natuurlijke dood was. Dus welk onderzoek moeten ze doen?

En ja verder is er politiewerk dat je alleen tot een goed einde kan brengen als je buiten  de lijntjes gaat kleuren. Als je verder gaat kijken dan wat objectief kan vastgesteld worden. Als je verder gaat dan de verklaringen, als je geen houvast meer hebt,… het is iets dat je aanvoelt,…  Knaepen deed dat. 

Het meeste werk bij het gerecht is bureaucratie. Zorgen dat formuliertjes correct zijn ingevuld. En als dat gebeurt is een conclusie trekken. 

Sommigen mensen gaan intuïtief te werk om dan uiteindelijk toch tot de objectieve vaststelling te komen . maar helemaal aan het einde. Dus zolang ze ermee bezig zijn zitten die eigenlijk op glad ijs.

En dat komt mij goed van pas om een goede thriller te schrijven!”

Het klasse verschil tussen mensen komt ook aan bod?

Roger H Schoemans: “ Mensen een bepaalde status worden anders aangepakt dan anderen. Wie iemand kent is vaak belangrijker dan wie iemand is. De directrice van een kunstencentrum die daarenboven met een politicus getrouwd is, ja die wordt anders aangepakt dan iemand die op de hoek van de straat een handtas afpakt  terwijl de directrice meer steelt. Ook realistisch hé.”

Je beschrijft de oudere personages uit je boek ook uitvoerig?

Roger H Schoemans: “ Die mensen beschrijven was het belangrijkste voor mij. Sommige van die oudjes kan je in je eigen straat tegen komen . De dames die zich opgesloten hebben in hun villa en daar langzaam alles en hun leven zien verloederen, kapot gaan. Die kom je niet zomaar tegen. Precies omdat ze zich opgesloten hebben in hun status. De ene omdat ze de vrouw was van een beroemde advocaat de andere  omdat ze nog steeds de eigenares is van een bedrijfje,… die kom je slechts uitzonderlijk tegen als gewone burger.

En ik vind het veel boeiender  om te beschrijven wie ze zijn, wat ze zijn, hoe ze functioneren en met elkaar omgaan of met de buitenwereld. Dat vind ik veel belangrijker dan de banale misdaden.”

Het boek heeft ook een passende cover gekregen. Een expressief sprekend gezicht van een dame.

Roger H Schoemans: “ Het is inderdaad een zeer passende en mooie cover. Er was een eerste ontwerp en toen was ik even geschrokken. Want er stond een opgetutte,blozende,  mooi gemanicuurde madam op een strandstoel op. Precies iets uit Benidorm Bastards. Maar de uitgeverij is wijs geweest en heeft mijn raad opgevolgd en er een echt verweerd boeren gezicht opgezet en dat is een sterke  cover met een sterke titel. Het is maar één woord maar ‘Erfenis’ doet bij iedereen een belletje rinkelen. Dat is krachtig.

Ik heb door het onderwerp ontzettend genoten om dit boek te schrijven. Om deze oude mensen tot leven te brengen. De omgeving waar zij in ze bezig zijn en leven dat beschrijven dat heeft me moeite gekost.  En het is als schrijver altijd plezierig als je moeite moet doen om je in te leven in personages, hun manier van doen en ook in hun manier van denken.  Dit is een goed, moeilijk boek geweest voor mij. “