Waarom nog naar de kerk gaan,als er toch geen priesters meer zijn.

Niet alleen kerken lopen leeg, ook in de Vlaamse pastorieën is het stil. De laatste priesters worden gaandeweg een bezienswaardigheid. Nochtans gaat er in Rome nog altijd geen belletje rinkelen. Dit jaar is door het Vaticaan uitgeroepen als het Jaar van de Priester; het rolmodel voor de priester van de volgende generaties is men gaan zoeken bij een Franse priester uit de negentiende eeuw. Ligt de toekomst van de kerk in het verleden? Zou men niet beter kiezen voor een Eeuw van de Leek? Moeten we niet dringend op zoek naar nieuwe woorden en ideeën? 

Is een eucharistieviering zonder gewijde priester ondenkbaar? Heiligschennis? Godslasterlijk? Als men het evangelie mag geloven, is niet de clerus maar Christus de hoeksteen van de kerk, en de eucharistieviering het centrale sacramant. Waarom blijven de katholieken dan in de waan dat men niet aan de mis en de klassieke priester mag raken? Is de tijd niet gekomen om dit misverstand in vraag te stellen? Moet het godsvolk niet dringend de draad zelf opnemen?

Biografie: 

Rik Devillé (1944) volgde een priesteropleiding aan het Groot-Seminarie te Mechelen van 1963 tot 69 en werd in 69 tot priester gewijd. Hij was 6 jaar onderpastoor en 13 jaar leraar Godsdienst, retorika-Heilig-Hartinstituut Halle. Vanaf 1981 was hij pastoor in een parochie in Buizingen en vanaf 1989 werkte hij in een ploeg pastoors verantwoordelijk voor 2 parochies in Buizingen en 1 parochie in Lot. Hij is oprichter van de 'Vlaamse werkgroep Mensenrechten in de kerk' en medeoprichter van het Europese netwerk 'Kirche im Aufbruch' - 'We are Church' 'Droits et Libertés dans les Eglises.' Sinds juli 2009 is hij op pensioen.

Zijn visie 

In een wereld die volop in evolutie is ziet Devillé tendensen in de top van de Kerk van Rome om terug te keren naar de tijd van voor de Franse Revolutie. De structuur en het beleid binnen de Katholieke Kerk is niet gebaseerd op de Bijbel maar eerder op de Romeinse keizerlijke traditie.